Rüyalarımda kuşandım çelik yeleği, pusatı, Nasip olmadı takmak o şanlı bordo bereyi. Kimi gece dağ başında bir POH oldum hayalimde, Kimi şafak vakti sınırda bekleyen nöbetçi. Kader "dur" dedi, çizildi başka bir rota, Lakin ruhum sığmadı sivil hayata. Ringlere vurdum içimdeki o hırçın savaşı, Muay Thai ile biledim yumruğumdaki taşı. Elim titrer mi dersen namluya sürünce mermiyi, Anlatamam hedefe kilitlenen o keskin gözleri. Tetik düşer, on ikiden vurulur cansız hedef, Ama asıl

Ne gün geceyi, ne gece gündüzü bilir Sen gittin uzaklara, bir gün görüşür müyüz bilmem. Belki çoktan kaybettim duyguyu, sel misali, Özlüyorum seni; kendime bile demeye çekiniyorum. Ömrüm nerede son bulur bilmem ama, Nefes alan bir ölüyüm aslında, belki farkında bile değilsin. Kapana kısılmış bir kurt gibiyim, ilerleyemiyorum, Sağım solum kapalı biliyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. Aklım kalbime, kalbim aklıma sığmıyor, Çıkar yolu olmayan bir yoldayım, içim yanıyor. Ne sana an

Bu yazı beş yıl bir kenarda kaldı. Çok değer verdiğim birinin hatırlatması üzerine unutulduğu yerden çıktı... Elimde bir kitapla bu kadar uzun süre oturduğumu hiç hatırlamıyorum. İslam’ın en çok tartışılan kişiliklerinden biri olan Arabi’nin Fusûs Ül-Hikem  kitabı. Kütüphanemde yıllardır duruyordu. Milli Eğitim Bakanlığı Şark İslam Klasikleri serisinden 1992 de çıkmış çevireni Nuri Gençosman. Elimde çok tutmuş olmamın sebebi, anlaşılmazı zor olması. Belki derinliğinden, belki